Został wtedy powołany do udziału w meczu gwiazd NBA, po raz pierwszy i zarazem jedyny w trakcie całej kariery zawodniczej.
20 grudnia 1953 roku został sprzedany do New York Knicks, gdzie w rezultacie zakończył karierę rok później.
W 1954 roku objął stanowisko trenera swojej byłej uczelni, West Virginia. Funkcję tę piastował do 1960 roku. Poprowadził drużynę Mountaineers do finałów NCAA w 1959 roku. W trakcie sześciu lat spędzonych z drużyną zanotował bilans 127-26 (83,1%). Pod jego wodzą zespół sięgał co roku po mistrzostwo konferencji południowej NCAA (sześciokrotnie). Uznano go również czterokrotnie Trenerem Roku Southern Conference (1955, 1958–1960).
W latach 1960–1967 był głównym trenerem Los Angeles Lakers. W tym czasie poprowadził zespół czterokrotnie do finałów NBA, uzyskując bilans 315-245. W 1967 roku opuścił stanowisko selekcjonera, obejmując funkcję głównego menedżera zespołu. Jego decyzje miały znaczący wpływ na zdobycie przez zespół mistrzostwa NBA w 1972 roku oraz udział w trzech finałach ligi (1968–1970).
Po opuszczeniu Lakers objął stanowisko głównego trenera Purdue University. Przez sześć lat (1972–1978) spędzonych z zespołem uzyskał bilans 104-60 (63,4%), prowadząc Boilermakers do mistrzostwa turnieju NIT (1974) oraz udziału w turnieju NCAA (1977).