Rząd Bogda Chana dążył do utworzenia w pełni niepodległego państwa złożonego z terytoriów Mongolii Zewnętrznej oraz Mongolii Wewnętrznej. Ostatecznie wobec oporu strony rosyjskiej, opowiadającej się za autonomią w ramach Chin, a także warunkującej od przystąpienia do rokowań udzielenie pożyczki oraz pomocy wojskowej, Mongołowie zgodzili się na rewizję swoich postulatów i podjęcie rozmów.
Traktat Rokowania rozpoczęły się jesienią 1914 roku. Strona mongolska dążyła do uznania całkowitej niepodległości swojego kraju, tymczasem Chińczycy negocjowali na możliwie jak najmniejsze ustępstwa. Ostatecznie 7 czerwca (25 maja starego stylu) 1915 roku podpisane zostało porozumienie, które zasadniczo potwierdzało status quo. Mongolia zgodziła się uznać suwerenność Chin w zamian za potwierdzenie autonomii wewnętrznej. Chiny zobowiązały się do nieingerowania w politykę rządu mongolskiego, nieosiedlania chińskich osadników, a także niewprowadzania na jej terytorium swoich wojsk (inne źródła mówią o ustalonym kontyngencie wojskowym). Chiny miały też prawo mianowania swojego komisarza w Urdze (dzis. Ułan Bator) i nadawania tytułu Bogda Chana. Otrzymały też prawo nadzoru nad mongolskimi liniami kolejowymi, telegraficznymi i pocztowymi.