Waszyngton „dręczył” wycofujące się wojska na drodze z New Jersey, doprowadzając do rozstrzygającej bitwy pod Monmouth.
Pod koniec kampanii obie strony znalazły się w pozycjach z grubsza identycznych jak na początku.
Tło
Po nieudanej próbie zdobycia Nowego Jorku przez Howe’a oraz zwycięskich bitwach Waszyngtona pod Trenton i Princeton, między oboma armiami zapanował zimowy pat, przerywany okazjonalnymi starciami. Brytyjskie siły nadal okupowały placówki w New Brunswick i Perth Amboy.
thumb|left|upright|George Germain
Howe przedstawił sekretarzowi ds. kolonii oraz rządowemu przedstawicielowi odpowiedzialnemu za prowadzenie wojny George’owi Germainowi plan ekspedycji na Filadelfię, siedzibę buntowniczego II Kongresu Kontynentalnego. Germain zaakceptował plan, jednak przydzielił doń mniej żołnierzy, niż Howe prosił. Równocześnie zaakceptował plan Johna Burgoyne’a odnośnie do ekspedycji na Albany z Montrealu. Powyższa decyzja brała pod uwagę założenie, iż Howe będzie w stanie wesprzeć Burgoyne’a – w Albany miało dość do spotkania ich wojsk.