Tradycyjnie w kości grano w okresie po Nowym Roku, okresie wiosennym, gra była zabroniona latem i jesienią. Wierzono, że kości mają znaczenie magiczne związane z płodnością, pasterstwem; w kości grano w Nowy Rok i w chwilach trudności, by zwalczyć złe duchy i pobudzić nowe życie. Matki obdarowywały kośćmi–talizmanami dzieci. Kości wieszano też na szyi chorym zwierzętom, by wesprzeć ich powrót do zdrowia.
Szagaj charwaa Gra szagaj charwaa weszła do kanonu zadań wielu tradycyjnych zawodów sportowych, często w miejsce łucznictwa. Gracz prztykając środkowym palcem wysyła „strzałę” (sum) z małej drewnianej deszczułki (chaszlag) do celu – szagajów ułożonych w odległości równej 9 tochoj. „Strzałą” mogą być szagaje, fragmenty poroża jeleni lub bydła rogatego, kości słoniowej albo monety. Tradycyjnie szagaje, do których strzelano, były ustawione na podstawce z kości słoniowej importowanej z Indii lub Chin. Celny strzał, podobnie jak w zawodach łuczniczych, nagradzany był okrzykiem uuchaj przez publiczność zgromadzoną koło celu. Publiczność wyciągała ręce do nieba, kręcąc dłońmi w ruchu przeciwnym do wskazówek zegara, by zapewnić trafność strzału. Najlepszymi graczami w szagaj charwaa mieli być Chałchasi, szczególnie ci zamieszkujący region Gobi.