W latach 1741–1745, gdy Wielkim Mistrzem był Manuel Pinto de Fonseca, zajazd całkowicie przebudowano. Nowy budynek został zaprojektowany przez maltańskiego architekta Andrea Belli w stylu barokowym, dobudowano piętro. Na frontalnej fasadzie budynku zostały umieszczone herby Kastylii i Leónu, Portugalii oraz godło Manuela Pinto de Fonseca.
Służył zakonowi do roku 1798, do rozpoczęcia francuskiej okupacji Malty, kiedy to został przejęty przez wojska Napoleona. W 1805 roku, po zajęciu wyspy przez Brytyjczyków, obiekt pełnił różne funkcje, był m.in. kwaterą główną brytyjskich sił okupacyjnych oraz miejscem koszarowania rannych żołnierzy z Egiptu. W 1840 roku w jednym z pomieszczeń na piętrze otworzono protestancką kaplicę. Od 1860 roku budynek stał się koszarami jednego z brytyjskich pułków. W 1889 roku na jego dachu została zamontowana antena do komunikacji z okrętami wojennymi w Grand Harbour.
W czasie II wojny światowej budynek uległ częściowemu zniszczeniu. W wyniku bombardowania zburzona została część z prawej strony wejścia. Po wojnie budynek odbudowano, a istniejącą od 1889 roku antenę usunięto z dachu.