W rezultacie został stałym przedstawicielem Ukrainy i jednocześnie przewodniczącym Ukraińskiego Czerwonego Krzyża w Polsce, a następnie Niemczech. Po powrocie do ZSRR objął funkcję konsultanta prawniczego gubselchozbanku w Kijowie. Potem był dyrektorem kino fabryki w Odessie. W 1925 roku publicznie przyznał się do błędów w pracy partyjnej. W 1926 roku w organie prasowym KP(b) Ukrainy „Litopys rewoluciji” opublikował pamiętniki. W latach 1928–1930 pełnił funkcję konsula generalnego we Lwowie. Następnie pracował w narkomacie spraw zagranicznych ZSRR. Od 1931 roku był członkiem prezydium gosplanu Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Od 1934 roku kierował oddziałem kommunchozu oblispołkomu w Kijowie. W lipcu 1935 roku został państwowym inspektorem sanitarnym i jednocześnie drugim zastępcą narkoma ochrony zdrowia. W poł. grudnia tego roku został aresztowany przez NKWD. Skazano go na karę 5 lat łagrów. Został osadzony w obozie na Kołymie. We wrześniu 1937 roku ponownie go skazano na karę śmierci, wykonaną przez rozstrzelanie 16 października tego roku.
Linki zewnętrzne Biografia Jurija Łapczynskiego (jęz. rosyjski) Kolejna biografia Jurija Łapczynskiego (jęz. rosyjski) Inna biografia Jurija Łapczynskiego (jęz. rosyjski)