W czasie okupacji pracował w Powszechnym Banku Związkowym w Warszawie i wykładał w Państwowej Szkole Chemiczno-Ceramicznej, biorąc również udział w pracach konspiracyjnych. Pracę w Politechnice Łódzkiej rozpoczął w 1945 roku w Katedrze Technologii Włókna i Farbiarstwa jako profesor zwyczajny PŁ. Wykładał na utworzonym w 1947 roku Wydziale Włókienniczym organizując w nim w 1949 roku Zakład Wykańczalnictwa Przędzy i Tkanin. W latach 1954–1956 pełnił funkcję dziekana Wydziału Chemicznego Politechniki Łódzkiej, a w latach 1956–1957 był prorektorem uczelni do spraw nauki.
Był inicjatorem i pierwszym redaktorem naczelnym w latach 1953–1957 „Zeszytów Naukowych Politechniki Łódzkiej”.
Był ekspertem w Polskiej Izbie Handlu Zagranicznego w zakresie farbiarstwa. W 1958 roku przeniósł się do Warszawy obejmując Katedrę Technologii Chemicznej Węgla i Włókna w Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej, nie rezygnując jednocześnie z pracy w Politechnice Łódzkiej i współpracując z Zakładem Historii Nauki PAN.
Prowadził badania z dziedziny syntezy i aplikacji barwników.