dzięki jego staraniom w kwietniu 1964 KC KPZR i Rada Ministrów ZSRR wydały specjalną uchwałę o rozwoju norylskiego kombinatu na bazie rud złóż w Tałnachu. 4 grudnia 1965 otrzymał tytuł Bohatera Pracy Socjalistycznej. W 1968 uzyskał tytuł kandydata nauk technicznych.

Od 28 kwietnia 1969 do 28 grudnia 1972 był I sekretarzem Krajowego Komitetu KPZR w Krasnojarsku. W roku 1970 dzięki jego staraniom w hucie aluminium w Krasnojarsku rozpoczęto wytwarzanie tlenku glinu; wkrótce huta ta stała się przodującą w ZSRR pod względem ilości wytwarzanego tlenku glinu. Zakłady przemysłowe zaczęły produkować sodę kalcynowaną, wodorotlenek glinu i siarczanu potasu (stosowanego jako nawóz w rolnictwie); w przemyśle zaczęto stosować żywicę. Zwiększono produktywność rolnictwa. Od 9 kwietnia 1971 do 25 kwietnia 1989 członek KC KPZR, a od 18 grudnia 1972 do 30 września 1988 sekretarz KC KPZR. Od 24 maja 1982 do 30 września 1988 zastępca członka Politbiura KC KPZR. W latach 1976–1984 kierownik Wydziału Przemysłu Ciężkiego i Energetyki KC KPZR. 4 grudnia 1984 otrzymał tytuł Bohatera Pracy Socjalistycznej po raz drugi. Delegat na XXIII, XXIV, XXV, XXVI i XXVII Zjazdy KPZR i na XIX Konferencję KPZR.