Został awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. pozostawał oficerem 7 pułku w Mińsku Mazowieckim, gdzie był m.in. dowódcą szwadronu. W lutym 1928 otrzymał przeniesienie do 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie na stanowisko kwatermistrza. 18 lutego 1928 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 23. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 23 października 1931 został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W czerwcu 1934 został przeniesiony do rejonowego inspektora koni Płock na praktykę z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego. W grudniu 1934 został zatwierdzony na stanowisku rejonowego inspektora koni w Płocku. Z dniem 1 sierpnia 1935 został przydzielony do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na sześciomiesięczną praktykę. Od lutego 1936 pozostawał w dyspozycji dowódcy 13 Brygady Kawalerii, 31 maja 1936 został przeniesiony do rezerwy.
26 września 1936 Minister Spraw Wewnętrznych mianował go starostą przeworskim. Został zwolniony z urzędu we wrześniu 1937. 26 listopada 1937 został starostą lidzkim i pełnił tę funkcję do 17 września 1939, kiedy przekroczył granicę z Litwą i został internowany.