W 1930 otrzymał tytuł Expositorium Canonicale. Został odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921.
Ze stanowiska wicekanclerza Kurii Biskupiej w styczniu 1939 został mianowany proboszczem parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku, działającej w kościele pod tym wezwaniem (jego poprzednikiem był ks. Bartłomiej Krukar). Jeszcze przed wybuchem II wojny światowej dokonał remontu plebanii przykościelnej. W 1939 dokonał poświęcenia kościoła św. Antoniego w Lisznej. Funkcję proboszcza pełnił podczas okupacji niemieckiej, a następnie przez ponad 20 lat w okresie PRL. W 1941 otrzymał przywilej noszenia rokiety i mantoletu. Po wojnie do kościoła zostały zakupione nowe dzwony i organy, a także trzy witraże. W 1952 dokonał poświęcenia nowej kaplicy w Płowcach. W 1953 został mianowany kanonikiem honorowym kapituły diecezji przemyskiej. Pełnił urząd prepozyta. Proboszcz Antoni Porębski odwiedzał internowanego w bieszczadzkim klasztorze nazaretanek w Komańczy kardynała Stefana Wyszyńskiego (proboszczem w Komańczy był ks. Stanisław Porębski) oraz gościł go w Sanoku po zwolnieniu 28 września 1956Andrzej Brygidyn, W latach powojennych. W dobie stalinowskiego terroru w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 788.. Po 1957 wspierał i patronował odbudowie klasztoru Karmelitów Bosych w Zagórzu.