Piotrowicz i Stanisław Budkiewicz) i komitet stał się ciałem bardziej jednorodnym. 5 kwietnia oficjalnie zrezygnował z członkostwa także najwybitniejszy reprezentant tego środowiska Aleksander Lednicki, który został prezesem Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa PolskiegoHenryk Bartoszewicz, Polskie ugrupowania polityczne w Rosji wobec problemu niepodległości Rzeczypospolitej (luty-listopad 1917 roku), w: "Mazowieckie Studia Humanistyczne", Nr 5/1, 1999, s. 49-50. Od II Zjazdu Demokracji Polskiej w Rosji (19–25 października 1917) po wejściu w jego skład poza przedstawicielami Moskwy i Petersburga także mniejszych środowisk zarówno na ziemiach zabranych jak i w głębi Rosji zaczął używać nazwy Naczelny Komitet Demokratyczny. Składał się wówczas z 25 osób. Środowisko petersburskie reprezentowali w nim: Aleksander Babiański, Hipolit Gliwic, Jan Dąbrowski, Stefan Grostern, Witold Jarkowski, Stefan Jabłoński, Seweryn Ludkiewicz (sekretarz), Stefan Mickiewicz, Władysław Rawicz-Szczerbo, Aleksander Więckowski (prezes), Leon Wasserberger, Józef Ziabicki; moskiewskiego: Ludwik Darowski, Feliks Kierski, Ludwik Józef Ewert (Evert), Wacław Purski; kijowskiego: Józef Bromirski, Roman Knoll, Eugeniusz Starczewski (wiceprezes), Karol Waligórski, winnickiego: Franciszek Ciągliński, żytomierskiego: Michał Skokowski;