Aleksandr Siemionowicz Rogow (ros. Александр Семенович Рогов, ur. we wsi Kazanino w powiecie daniłowskim, zm. 12 sierpnia 1992 w Moskwie) – radziecki generał pułkownik, zastępca szefa Głównego Zarządu Wywiadowczego (1959-1962).
Życiorys W 1912 ukończył szkołę w Daniłowie, a 1921 kursy karabinów maszynowych w Armawirze. W grudniu 1915 wcielony do rosyjskiej armii. Od 1919 w Armii Czerwonej, od 1920 w RKP(b). Uczestnik wojny domowej jako żołnierz 2 Dywizji Strzeleckiej, 1920 walczył na Kubaniu, 1921 w Dagestanie i Uwalu, 1922 brał udział w tłumieniu buntu w Karelii. VII 1919 - V 1921 pomocnik dowódcy plutonu, I 1922 - IX 1925 dowódca kompanii 33 pułku strzeleckiego. 1923-1924 na kursach dowódców Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego, XI 1926 - XI 1930 dowódca batalionu, pomocnik dowódcy 33 pułku strzeleckiego 11 Leningradzkiej Dywizji Strzeleckiej, XI 1930 i IV 1932 zastępca szefa 5 Oddziału sztabu Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. W latach 1932–1936 studiował na Wydziale Specjalnym Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie, następnie zajmował stanowiska w Sztabie Generalnym Armii Czerwonej: III 1936 - I 1937 szef oddziału mobilizacji 5 Wydziału ds. szkolenia kadr wywiadu, Zarządu Wydziału 2 (I 1937 - IX 1940), wicekonsul ZSRR w Harbinie (1936-1940), p.o.