Na przełomie 1898 i 1899 został odkomenderowany do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 15 we Lwowie na stanowisko komendanta kompanii.
W 1899 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 30 Dywizji Piechoty we Lwowie. 1 maja 1904 awansował na podpułkownika. W 1905 został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 56 w Krakowie na stanowisko komendanta 4. batalionu. 21 czerwca 1907 awansował na pułkownika i został przesunięty ze stanowiska komendanta baonu na stanowisko oficera sztabowego do specjalnych poruczeń. W kwietniu następnego roku został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 58 w Stanisławowie na stanowisko komendanta pułku. W lipcu 1912 został przeniesiony na stanowisko komendanta 23 Brygady Piechoty w Krakowie należącej do 12 Dywizji Piechoty. Na tym stanowisku 30 października 1912 awansował na generała majora ze starszeństwem z 1 listopada tego roku. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na czele 23 Brygady Piechoty walczył z powodzeniem pod Księżomierzem i Bolechowem, a w trakcie walk odwrotowych - nad Sanem. Od 9 do 29 listopada 1914 dowodził północno-zachodnim odcinkiem twierdzy Kraków. 30 listopada tego roku objął dowództwo nad 89 Brygadą Piechoty Obrony Krajowej, z którą walczył w bitwie pod Limanową.