Po ataku Niemiec na ZSRR mianowany szefem sztabu nowo utworzonej 18 Armii, która jesienią 1941 została okrążona podczas walk o Donbas. Po śmierci dowódcy, gen. por. Andrieja Smirnowa objął dowództwo armii i zdołał wyprowadzić z okrążenia część wojsk ze sztabem. Od grudnia 1941 szef sztabu, od stycznia 1942 zastępca dowódcy wojsk Frontu Briańskiego. Od lutego 1942 zastępca dowódcy 4 Armii Uderzeniowej Frontu Kalinińskiego, od marca 1942 dowódca Wieliżskiej Grupy Wojsk tego frontu. Od maja 1942 dowódca 7 Armii Rezerwowej, od lipca 1942 na Froncie Stalingradzkim, dowódca 62 Armii. Od listopada 1942 dowódca 30 Armii Frontu Zachodniego, od maja 1943 dowódca 63 Armii Frontu Briańskiego, z którą brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji briańskiej i operacji orszańskiej. Od lutego 1944 szef sztabu 2 Frontu Białoruskiego, od kwietnia dowódca 69 Armii 1 Frontu Białoruskiego. Uczestnik operacji białoruskiej, sforsowania Bugu i Wisły i uchwycenia przyczółka. Od 2 listopada 1944 generał pułkownik. Brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej (w tym w walkach o Chełm, Kalisz, Międzyrzecz, Gorzów Wielkopolski i Świebodzin) i bitwie o Berlin.