Nie powinni jednak nazywać się braćmi mniejszymi, jak pozostali franciszkanie, ale ubogimi eremitami lub celestynami. Przełożonym wybrany został Piotra z Maceraty, który przyjął imię Liberata. Piotr Clarenus przyjął imię zakonne Angelus.
Po śmierci Celestyna V celestyni nie uznali wyboru nowego papieża. W tej sytuacji Bonifacy VIII unieważnił przywileje nadane przez swego poprzednika i bullą z 1295 Olim Caelestinus rozwiązał kongregację. Liberat z towarzyszami zbiegli do Grecji. Do Włoch powrócili w 1307. Po śmierci Liberata na czele grupy stanął Angelus Clarenus. W 1317 następny papież Jan XXII ponowił potępienie celestynów i przypomniał, iż kongregacja została rozwiązana (bulla Sancta romana). Angelusa uwięziono w Awinionie. gdy obiecał, że wstąpi do benedyktyńskiej kongregacji celestynów, pozwolono mu na powrót do Włoch. W 1318 zorganizował jednak z byłych towarzyszy nową kongregację ubogich eremitów. Ruch ten historiografia franciszkańska nazywa fraticelli.
Przypisy
Kategoria:Zakony franciszkańskie