Stacja miała znajdować się na orbicie o nachyleniu 65° i składać z modułów 90-tonowych.

Start 1 – DOS 8, zapewniający przestrzeń życiową dla załogi montażowej Start 2 – pierwszy z dodatkowych modułów Start 3 – panele słoneczne i kratownica Starty od 4 do 6 – dodatkowe moduły

1991: "Mir-1.5" Projekt zakładał wystrzelenie modułu DOS-8, a następnie przechwycenie go na orbicie przez wahadłowiec Buran i zadokowanie go do modułu DOS-7. Plan ten został następnie skorygowany – DOS-8 miał dokować do Mira samodzielnie. Dokowanie miało trwać przez dwa lata.

1992: "Mir-2" Stacja miała składać się z modułu DOS-8 oraz krzyżownicy NEP (Science Power Platform). Ta miała być wyposażona w składane panele słoneczne, systemy napędowe Sfora oraz małe moduły naukowe.

Zaplanowano cztery 3-4 tonowe moduły: Moduł dokujący – z uniwersalnym systemem dokującym APDS oraz śluzą do spacerów kosmicznych Moduł serwisowy – wyposażony w żyroskopy kontrolujące pozycję stacji oraz pasywny port dokujący dla statków Sojuz i Progress. Moduł techniczny – przeznaczony do eksperymentów materiałowych Moduł biotechnologiczny