W roku 1884 Ferrari opublikował niewielki utwór Il mago, oparty na poemacie Heinricha Heinego Atta Troll, w którym tytułowy czarodziej z pomocą swoich wiernych psów (zwanych nuovi goliardi – „nowi goliardzi”) dokonuje pogromu groźnych bestii. Pod postacią owych potworów poeta ukazał literackich wrogów Carducciego, do których zaliczali się Luigi Alberti, Giovanni Rizzi i Mario Rapisardi. Rok później ukazał się utwór Bordatini, będący próbą połączenia poezji klasycznej ze swobodną twórczością ludową, co zainspirowało późniejsze eksperymenty językowe Pascolego. Adresatką wielu wierszy Ferrariego była Ida Gini, którą poznał w La Spezia, gdzie pracował jako nauczyciel w liceum, i z którą ożenił się w roku 1886.
Właśnie Ferrariego wskazał Carducci jako swojego następcę, gdy opuścił katedrę literatury Uniwersytetu Bolońskiego. Jednak postępująca choroba psychiczna poety uniemożliwiła mu objęcie tej funkcji. Ostatecznie stanowisko wykładowcy literatury włoskiej przejął Giovanni PascoliEmilio Pasquini, Cecco Frate. Francesco Donati, Le Monnier, Firenze 1935, s. 75-76..
Utwory poetyckie Il mago (Czarodziej), 1884 Bordatini (Odziani w drelichy), 1885 Versi (Wiersze), 1892 Primavera fiorentina (Florentyńska wiosna), 1900
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1856 Kategoria:Zmarli w 1905 Kategoria:Włoscy poeci XIX wieku