3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów żandarmerii. Pełnił funkcję dowódcy 7 Dywizjonu Żandarmerii w Poznaniu od 4 października 1921 do 31 marca 1927. W marcu 1927 został przeniesiony do kadry oficerów żandarmerii z równoczesnym przydziałem do Dywizjonu Szkolnego Żandarmerii w Grudziądzu na stanowisko dowódcy dywizjonu. W tym czasie uzyskał dyplom magistra praw na Uniwersytecie Jagiellońskim. Położył zasługi w zakresie wyszkolenia kadr polskiej żandarmerii w II Rzeczypospolitej, publikując podręczniki. Działał w sferze spółdzielczości, założył spółdzielnię żywnościową i budowlaną spółdzielnię wojskową w poznańskim Szelągu. Z dniem 15 stycznia 1930 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Był wówczas przewidziany do użycia w czasie wojny.
W 1931 pracował jako zastępca dyrektora Kasy Chorych w Poznaniu. Od 20 listopada 1931 pełnił stanowisko inspektora w zarządzie miejskim miasta Poznania. Był działaczem Ligi Morskiej i Kolonialnej, pełniąc funkcje prezesa oddziału LMK przy zarządzie miejskim w Poznaniu oraz członka zarządu i przewodniczącego sekcji programowej okręgu LMK.