Po ataku Niemiec na ZSRR 1941 kierował fortyfikowaniem Bobrujska i Mohylewa, później brał udział w walkach na Froncie Briańskim, następnie wyróżnił się podczas obrony Moskwy i Tuły. Od kwietnia 1942 zastępca dowódcy – szef wojsk inżynieryjnych kolejno na froncie stalingradzkim, dońskim, centralnym i białoruskim. 1 października 1942 został generałem majorem wojsk inżynieryjnych. Od grudnia 1942 do końca 1944 walczył pod dowództwem Konstantego Rokossowskiego, brał udział w przygotowywaniu zaplecza inżynieryjnego do bitwy pod Stalingradem, pod Kurskiem, nad Dnieprem, operacji białoruskiej, operacji wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej. Za pomyślne wsparcie inżynieryjne podczas działań bojowych w operacji berlińskiej 29 maja 1945 otrzymał tytuł Bohatera Związku radzieckiego. Od 29 października 1943 generał porucznik wojsk inżynieryjnych, od 26 lipca 1944 generał pułkownik wojsk inżynieryjnych.