Jako lekarz chirurg powrócił do Sanoka, gdzie osiadł w 1908 i podjął pracę w zawodzie••••. W 1911 jako lekarz urzędował przy ulicy 3 Maja. Był członkiem oddziału Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich w Sanoku.
W c. i k. armii był rezerwowym zastępcą lekarza asystenta (1906/1907). W marcu 1909 został mianowany lekarzem asystentem w rezerwie, przydzielonym do 89 pułku piechoty w garnizonie Jarosław. W dalszym czasie w c. k. Obronie Krajowej został mianowany lekarzem asystentem w grupie nieaktywnych z dniem 1 marca 1909, następnie wyższym lekarzem w grupie nieaktywnych z dniem 12 grudnia 1910, a później lekarzem pułkowym rezerwy z dniem 1 listopada 1912. W tym czasie (1910/1914) był przydzielony do 18 pułku piechoty k.k. Obrony Krajowej (stacjonującego w Przemyślu z III batalionem w Sanoku). Pozostawał lekarzem pułkowym 18 pułku podczas I wojny światowej. Podczas wojny dostał się do niewoli rosyjskiej, został internowany i zesłany na Kaukaz, gdzie był lekarzem dla tamtejszej ludności. W 1918 powrócił do Polski. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora pospolitego ruszenia w korpusie oficerów sanitarnych lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 w stopniu był przydzielony jako oficer rezerwowy do 5 batalionu sanitarnego w Krakowie.