14 maja 1938 aresztowany w Chabarowsku pod zarzutem udziału w spisku trockistowskim w wojsku, zwolniony z armii i na prawie dwa lata osadzony w areszcie śledczym, poddany ciężkim przesłuchaniom. 21 kwietnia 1940 wypuszczony z aresztu, następnie przywrócony do służby i w maju 1940 mianowany szefem 3 Oddziału Zarządu Szkolenia Bojowego Armii Czerwonej. Od września 1940 kierownik kursów lotniczo-technicznych w Leningradzie, od stycznia 1841 dowódca Sił Powietrznych Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego. 31 lipca 1941 mianowany generałem majorem lotnictwa.
Od sierpnia 1941 uczestnik walk frontowych, dowódca Sił Powietrznych Centralnego Frontu i szef sztabu Sił Powietrznych Armii Czerwonej. Wiosną 1942 dowódca lotniczej grupy uderzeniowej nr 2, od maja 1942 I zastępca dowódcy Sił Powietrznych i członek Rady Wojskowej Armii Czerwonej. Od 29 października 1941 generał porucznik lotnictwa, od 17 marca 1943 generał pułkownik lotnictwa. Brał udział w przełamywaniu blokady Leningradu i w bitwie pod Kurskiem. Od 19 sierpnia 1944 marszałek lotnictwa, od lipca 1946 dowódca 1 Armii Powietrznej.