XX wieku to okres tworzenia i rozwoju tzw. Łódzkiej Szkoły Transformatorowej, którą współtworzyli pracownicy Katedry. Realizowane prace naukowo-badawcze oraz ich wysoka jakość doprowadziły do tego, że Łódzka Szkoła Transformatorów była znana i ceniona zarówno w kraju, jak i za granicą.
Prowadzone w Katedrze prace naukowo-badawcze oraz znaczące osiągnięcia naukowe, szczególnie w zakresie transformatorów, doprowadziły do zmiany nazwy Katedry. Od 1 października 1956 zmieniono nazwę katedry na Katedrę Maszyn Elektrycznych i Transformatorów. W tym okresie rozwinęła się intensywna współpraca z różnymi instytucjami naukowymi. Można tu wymienić współpracę z: Międzynarodową Konferencją Wielkich Sieci Elektrycznych (CIGRE), Komitetem Elektrotechniki PAN, Instytutem Elektrotechniki, Polskim Komitetem Normalizacyjnym, Stowarzyszeniem Elektryków Polskich, Polskim Towarzystwem Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej. Prof. Eugeniusz Jezierski przywiązywał bardzo dużą wagę do rozwoju naukowego pracowników. W tym okresie aż 24 osoby uzyskały stopień naukowy doktora zaś 5 osób stopień doktora habilitowanego: Michał Jabłoński, Janusz Turowski, Mirosław Dąbrowski, Bohdan Narolski, Maciej Kozłowski. Należy wspomnieć także o nominacjach profesorskich (jako profesorowie nadzwyczajni) jakie miały miejsce w tym okresie: 1956 – prof.