Brał udział w I wojnie światowej. W grudniu 1914 r. awansował do stopnia podpułkownika, obejmując funkcję zastępcy szefa wydziału zarządu generał-kwatermistrza w sztabie Frontu Południowo-Zachodniego. Od kwietnia 1915 r. pełnił obowiązki szefa sztabu Zaamurskiej Pogranicznej Dywizji Piechoty. W 1916 r. mianowano go pułkownikiem. We wrześniu 1917 r. został szefem sztabu XII Korpusu Armijnego. W październiku tego roku został generałem majorem.
Wkrótce wstąpił do nowo formowanych wojsk bolszewickich. W listopadzie 1919 r. objął funkcję szefa sztabu 8 Armii. Jednocześnie stał na czele oddziału operacyjnego Frontu Południowego. Pod koniec 1920 r. odkomenderowano go do szkoły kadry dowódczej „Wystrieł”. Po jej ukończeniu w 1921 r., służył w sztabie Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Na pocz. 1922 r. podczas podróży inspekcyjnej zbiegł do Polski. W 1924 r. powrócił do ZSRR. Zamieszkał w Moskwie, gdzie pracował jako buchalter. Jednocześnie był tajnym współpracownikiem OGPU o kryptonimie „Sierżewski”. Następnie został wykładowcą nauk wojskowych w Moskiewskim Państwowym Uniwersytecie Technicznym. W 1937 r. został aresztowany przez NKWD. Po procesie skazano go na karę wieloletnich łagrów. Przebywał w obozie w okręgu archangielskim, gdzie został rozstrzelany.
Linki zewnętrzne Biografia Michaiła W.