Królowa hiszpańska Elżbieta Farnese pragnęła zabezpieczyć tym sposobem przyszłość swego najstarszego syna don Carlosa (król Filip V posiadał dwóch starszych synów z poprzedniego małżeństwa).
W 1732 don Carlos, po dojściu do pełnoletniości, objął władzę w Parmie i Piacenzy (gdzie w międzyczasie wygasła dynastia Farnese) oraz w pozostającej w rękach hiszpańskich części Elby. W wyniku preliminariów pokojowych w Wiedniu w 1735, kończących wojnę o sukcesję polską, powołane zostało pod berłem don Carlosa (Karola VII) królestwo Neapolu i Sycylii, obejmujące także całe Stato dei Presidi.
Koniec Stato dei Presidi przyniosły wojny napoleońskie. Pokój w Lunéville z 1801, zawarty między Austrią a Francją w czasie wojny Francji z II koalicją, oderwał Stato dei Presidi od Neapolu i przyłączył je do Toskanii (utworzone zostało wówczas królestwo Etrurii). Po kongresie wiedeńskim Stato dei Presidi nie zostało odtworzone i pozostało w granicach Toskanii do czasu zjednoczenia Włoch.
Bibliografia
Kategoria:Historyczne państwa na Półwyspie Apenińskim Kategoria:Toskania Kategoria:Wyspy Toskańskie