Od tego samego roku pełnił funkcję przewodniczącego Rady Białoruskiego Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Samochodowego i Maszyn Rolniczych. Od 1992 roku był współprzewodniczącym Białoruskiego Niezależnego Stowarzyszenia Przemysłowych Związków Zawodowych. W latach 1993–1999 zasiadał na stanowisku przewodniczącego Białoruskiej Partii Pracy, później był jej liderem do czasu likwidacji partii przez sąd w sierpniu 2004 roku.

Działalność parlamentarna i późniejsza W drugiej turze uzupełniających wyborów parlamentarnych 10 grudnia 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z Homelskiego-Sielmaszewskiego Okręgu Wyborczego Nr 78. 19 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez centralną komisję wyborczą, a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Polityki Socjalnej i Pracy. Należał do frakcji „Związek Pracy”. Od 3 czerwca był członkiem grupy roboczej Rady Najwyższej ds. współpracy z parlamentem Republiki Litewskiej. 27 listopada 1996 roku, po dokonanej przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo zmianie konstytucji, nie wszedł w skład utworzonej przez niego Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji.