Jej najniższą centralną część stanowi taras zalewowy (I), którego środkiem płynie rzeka Wisła.
Koryto Wisły jest traktowane jako odrębna jednostka lub częściej jako część tarasu. Na obszarze tarasu zalewowego wyróżniane są wtedy dwie strefy fluwiodynamiczne: strefa korytowa strefa łęgowa (łąkowa) – od krawędzi koryta do krawędzi tarasu nadzalewowego lub skarpy warszawskiej.
Regulacja koryta Wisły Od połowy XIV wieku Wisła w Warszawie była naturalną rzeką roztokową. Zaczęło się to zmieniać w 1885 roku, kiedy to rozpoczęto jej regulację według projektu inż. Jakuba Kostenieckiego. Najpierw w okolicach ówczesnego ujścia Wilanówki (Łachy Siekierkowskiej) zawężono i przesunięto nurt rzeki w kierunku jej lewego brzegu, wtedy jeszcze przy pomocy poprzecznych i podłużnych tam faszynowych oraz plantacji wikliny, potem na przestrzeni ponad stu lat wyprostowano i zawężono koryto w rejonie Śródmieścia. Prace regulacyjne w Warszawie polegały głównie na: powiązaniu kęp z powiślami, wskutek czego kępy na odcinku około 20 km przestały istnieć, wyprostowaniu i utrwaleniu krawędzi (zerw brzegowych) przy pomocy opasek, wybudowaniu ostróg (tam poprzecznych).