Trzy lata później odszedł w stan spoczynku i zamieszkał w Moskwie, by po kilku miesiącach objąć w ruchu odnowicielskim katedrę archangielską, w 1927 - czelabińską, zaś w 1920 - bakijską. W 1931 otrzymał godność metropolity. Od 1934 do 1936 był odnowicielskim metropolitą kazachstańskim, po czym ponownie odszedł w stan spoczynku i osiadł w Tambowie, gdzie mieszkał jego syn.
14 marca 1944 złożył na ręce patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Sergiusza akt pokutny i został powtórnie przyjęty do kanonicznego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Godności uzyskane w ruchu odnowicielskim nie zostały uznane i duchownego przyjęto do Cerkwi jako protoprezbitera, z inkardynacją w eparchii tambowskiej. Cztery dni później Michaił Orłow, którego małżonka zmarła już wcześniej, złożył wieczyste śluby mnisze przed biskupem dmitrowskim Hilarym, przyjmując imię zakonne Jonasz. Następnego dnia został wyświęcony na biskupa woroneskiego i zadońskiego, pierwszego po kilkuletniej przerwie ordynariusza tej eparchii. Ceremonia chirotonii odbyła się w patriarszym soborze Objawienia Pańskiego w Moskwie pod przewodnictwem patriarchy Sergiusza.