Ostatecznie projekt ten upadł, przez krótki jednak czas archiwum grodzieńskie formalnie było Archiwum w Białymstoku (posiadało nawet stosowne pieczątki, o których wymianę wnioskowała do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia kierownik Kozłowska-Studnicka, bowiem powodowały konfuzję u interesantów). Od początku archiwum zajmowało budynek dawnej oficyny, będącej częścią zabudowań ekonomii królewskiej – adres budynku w dwudziestoleciu międzywojennym był zmienny (plac Teatralny 2, plac Tyzenhauza 1, plac Wolności 1). Powierzchnia użytkowa tego piętrowego budynku wynosiła 530 m², a na pomieszczenia, w których gromadzono archiwalia, przeznaczone były 22 sale.
Już ponownie jako Archiwum Państwowe w Grodnie przejęło ono zasób archiwalny zlikwidowanego latem 1922 r. Archiwum Państwowego w Nowogródku. Po tych działaniach obszar właściwości archiwum grodzieńskiego obejmował wschodnią, środkową i południową część województwa białostockiego (5 powiatów: grodzieński, wołkowyski, sokólski, białostocki i bielski), zachodnią i centralną część województwa nowogródzkiego (3 powiaty: lidzki, nowogródzki i słonimski) oraz zachodnią część województwa poleskiego (6 powiatów: brzeski, kobryński, prużański, kosowski, drohiczyński i kamieńsko-koszyrski). Likwidacja w 1925 r.