kierownikiem Katedry Historii Polski i Polskiego Ruchu Robotniczego, kierownikiem Zakładu Religioznawstwa i Polityki Wyznaniowej oraz dziekanem Wydziału Historyczno-Socjologicznego WSNS.
W 1962 został mianowany profesorem i kierował Studium Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Był organizatorem i pierwszym dyrektorem Instytutu Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie kierował Zakładem Najnowszej Historii Politycznej, a także twórcą i redaktorem naczelnym czasopisma „Studia Nauk Politycznych”. Działał w skali kraju poprzez Międzyresortowy Centralny Ośrodek Metodyczny Studiów Nauk Politycznych. W 1969 otrzymał tytuł i stanowisko profesora zwyczajnego.
Zmarł po ciężkiej, trwającej rok chorobie, która przekreśliła plany napisania biografii Józefa Piłsudskiego. Mimo utraty wzroku zdołał napisać przed śmiercią dwa artykuły. Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A33-1-4).