Od września 1952 r. został kierownikiem Zakładu Fizyki Doświadczalnej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1954 r. przeniósł się do Gdańska, aby - już jako docent - pokierować I Katedrą Fizyki na tamtejszej Politechnice. Tam zainicjował w 1956 r. utworzenie Wydziału Łączności, który dał początek późniejszemu Wydziałowi Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej PG. Jednocześnie pracował naukowo także w gdańskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej (1956–1958) oraz jako kierownik Pracowni Chronologii Bezwzględnej Instytutu Badań Jądrowych (1958–1962), założonej w Gdańsku, gdzie zorganizował działające od 1961 r. Laboratorium C-14. W latach 1956–1958 przewodniczył też Oddziałowi Gdańskiemu Polskiego Towarzystwa Fizycznego. Tytuł profesora nadzwyczajnego Politechniki Gdańskiej otrzymał w 1962 r.
W 1967 wraz z gronem współpracowników i wyposażeniem pracowni przeniósł się do Katedry Fizyki na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach, gdzie również został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W latach 1968–1974 pełnił funkcję przewodniczącego Oddziału Gliwickiego Polskiego Towarzystwa Fizycznego. Około 1975 r.