Cesarsko-Królewski szambelan od 18 sierpnia 1880, od 22 maja 1879 był Kawaler Honorowy Maltański, 23 maja 1884 został uhonorowany papieskim Krzyżem Wielkim Orderu Grobu Świętego.
Podobnie jak bracia jego ojca, Józef i Leszek zajmował się literaturą, pisał wiersze i nowele oraz artykuły społeczno-polityczne, które publikował w prasie codziennej. Najwięcej czasu poświęcał heraldyce i genealogii. Należał do królewskiej włoskiej akademii heraldycznej w Pizie, instytutu araldiko-italiano oraz niemieckiego towarzystwa heraldycznego Der Adler. W 1891 podczas zjazdu heraldyków w Paryżu wybrano go honorowym prezesem obrad. W 1906 został prezesem Lwowskiego Towarzystwa Heraldycznego.
Był fundatorem kościoła w Szczytowcach oraz kaplic w Gródku i na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. W ostatnich latach życia ograniczył działalność publiczną przybity chorobą i śmiercią najstarszego syna.
Zmarł 23 października 1908 w Janowie. Został pochowany obok syna w krypcie kaplicy Dunin-Borkowskich na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (według jego nekrologu w Gazecie Lwowskiej, został pochowany w MłyniskachKronika. † Jerzy Dunin hr. Borkowski. „Gazeta Lwowska”. 246, s. 4, 27 października 1908.).