Wbrew opinii upowszechnionej przez jego przeciwników, zwolenników idealistycznej interpretacji konfucjanizmu, Yi Hwang nie przyjmował, podobnie zresztą jak jego mistrz Zhu Xi, dualistycznej wizji świata rozpadającego się na element duchowy (zasadę, li) i materialny (tchnienie, ki, chiń. qi). Jego zdaniem, żadna z tych dwóch sił nie może istnieć bez drugiej, ale nie da się ani ich sprowadzić wzajemnie do siebie, ani żadnej z dwóch wyprowadzić z drugiej. Obie są „współodwieczne”, żadna nie ma prymatu (czasowego) nad drugą. Różnica między nimi nie jest czysto logiczna, jak by chcieli moniści, ale też nie są od siebie całkiem niezależne. Yi Hwang był zwolennikiem wizji pluralistycznej świata i ostro sprzeciwiał się rozpowszechniającej się interpretacji monistycznej - naturalizmowi, czy to materialistycznemu, czy spirytualistycznemu. Przyjmował ontyczną jedność natury ludzkiej, ale była to natura złożona, w której można wyróżnić zasadę (li) i tchnienie (qi), naturę pierwotną, z którą związany jest intelekt, jak i naturę fizyczną, z którą związana jest sfera emocji. W człowieku „serce jednoczy naturę [pierwotną] i uczucia”Maciej St. Zięba, Serce (xīn, 心) jako ośrodek władz psychicznych człowieka..., dz.