W czerwcu 1933 został przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu. W kwietniu 1934 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy.
Następnie pełnił służbę na stanowisku I zastępcy dowódcy 14 pułku artylerii lekkiej w Poznaniu. 1 września 1939 roku objął dowództwo tego pułku i na jego czele walczył w kampanii wrześniowej. 12 września 1939 został ranny pod Mąkolicami. Odnotowany został jako jeniec oflagu VII A Murnau (nr jeniecki 972). W 1947 roku, w czasie pełnienia obowiązków służbowych szefa artylerii dywizji, zginął tragicznie w wypadku samochodowym. Był wzorem żołnierza. Dowódca o głębokiej i wszechstronnej wiedzy wojskowej. O rzadko spotykanej odwadze w czasie najbardziej niebezpiecznych momentów walki. Człowiek pełen osobistego uroku i wyjątkowej kultury. Wielki przyjaciel żołnierzy.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych (1921)Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 38, poz. 1812: Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1957 z 1921 r. Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1933 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”. Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz.