W tym czasie był założycielem tamtejszej ochotniczej straży pożarnej i został członkiem jej zarządu••.
We wrześniu 1909 otrzymał prezentę regiae collationis na probostwo w Sanoku i 6 października 1909 został proboszczem tamtejszej parafii pw. Przemienienia Pańskiego•, działającej w kościele pod tym wezwaniem (jego poprzednikiem był ks. Bronisław Stasicki). Pełnił funkcję dziekana sanockiego od około 1912••, dodatkowego sędziego kurii diecezji przemyskiej (iudices auditores extra Curiam), konsultanta proboszcza (consultores parochi). Otrzymał tytuł tajnego podkomorzego dworu papieskiego. 23 czerwca 1914 obchodził uroczyście w Sanoku jubileusz 40-lecia kapłaństwa. Do 1914 był rzymskokatolickim duszpasterzem przy C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku••. Po wybuchu I wojny światowej, mimo ewakuacji z Sanoka urzędów i obywateli, ks. proboszcz Matwijkiewicz pozostał w mieście. Skutecznie chronił kościół parafialny w trakcie dwukrotnej inwazji rosyjskiej – pierwsza od 26 września do 4 października 1914, druga od 10 listopada 1914 do 11 maja 1915).