był członkiem pierwszego magistratu w odrodzonej po I wojnie światowej Polsce w 1919. 20 marca 1919 rada podjęła uchwałę o powołaniu zastępcy Konstantynowycza, który wówczas wyjechał z miasta i nie brał udziału w pracach rady nie zrzekając się mandatu. Został usunięty z listy radnych za nieuczestniczenie w posiedzeniach radyWojciech Sołtys, Miasto i jego władze, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 513.. W 1913 zakupił majątek w Płonnej, gdzie był właścicielem dworu i połaci ziemskich, które później częściowo dzierżawił oraz zbywał w 1914, 1922 (m.in. na rzecz Andrzeja Priadka).
Nieformalnie przewodził społeczności ukraińskiej w Sanoku (nie należał do partii politycznej)Wojciech Sołtys, Stosunki społeczno-polityczne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 564., był zdecydowanym ukrainofilem, przeciwnikiem moskalofilstwa, zwolennikiem odrębności narodowej Ukraińców od Rosjan. W czasie jego urzędowania miały powstać podziały polityczne wśród parafian greckokatolickichAlojzy Zielecki, Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku. Życie kulturalne. W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 463..