Następnie został zastępcą profesora w Katedrze Budownictwa Żelbetowego na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej, funkcjonując jako kierownik Zakładu Konstrukcji Żelbetowych. Został docentem etatowym 1 lipca 1958. Od 1953 do 1956 był prodziekanem, a w latach akademickich 1956/1957 i 1957/1958 dziekanem Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej (obecnie Wydział Inżynierii Lądowej PK). 6 czerwca 1959 uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej za pracę pt. „Dojrzewanie betonu w obudowie mrożonych szybów górniczych”.

Od 1949 do 1953 był jednocześnie pracownikiem przedsiębiorstw „Energoprojekt”, „Miastoprojekt” oraz w Centralnym Biurze Studiów i Projektów w Krakowie, zaś później działał jako konsultant, weryfikator, członek rad technicznych w ramach biur projektowych. od października 1960 pracował w Akademii Górniczo-Hutniczej obejmując po Izydorze Stelli stanowisko kierownika Katedry Budownictwa na Wydziale Geodezji Górniczej, zaś po przemianie z 1969 został kierownikiem Zakładu Budownictwa i Inżynierii. W 1964 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Od 1964 do 1966 był prodziekanem, a w latach 1966–1969 i 1975–1981 dziekanem Wydziału Geodezji Górniczej. W 1981 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.