Równocześnie pobierał lekcje malarstwa u Juliusa Extera, który był należał do Secesji Monachijskiej.
W 1911 powrócił do Lwowa i rozpoczął pracę w biurze architektonicznym Karola Richtmana-Rudniewskiego i Stanisława Ulejskiego, gdzie pełnił funkcję kierownika budowy i projektanta. Po roku wyjechał do Paryża, gdzie uczył się technik malarskich i Williama Juliana Lapparra, uczestniczył również w spotkaniach Towarzystwa Artystów Polskich. W sierpniu 1914 przebywał w Zakopanem, gdzie poznał Janinę Marię Bocheńską, która w 1917 została jego żoną. Podczas I wojny światowej przebywał rok w Wiedniu, a następnie przez cztery lata w Nisku pracując w biurze Zarządzie dróg Krajowych w Gospodarczej Odbudowie Galicji jako inżynier architekt. Od 1919 mieszkał w Krakowie, gdzie początkowo był referentem w Dyrekcji Państwowych Zakładów Przemysłowych, a później w oddziale Ministerstwa Przemysłu i Handlu. W 1921 otrzymał stanowisko architekta powiatowego w lubelskiej Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych. Był członkiem Stowarzyszenia Techników Województwa Lubelskiego oraz wiceprezesem Koła Architektów, od 1927 powierzono mu funkcję kierownika oddziału architektoniczno-budowlanego. W 1934 został powołany przez urząd wojewódzki na komisarza egzaminującego i przyznającego stanowiska I kategorii w państwowej służbie technicznej.