Dalsze konflikty rozegrały się między umiarkowaną frakcją partii Baas, której przewodził Michel Aflak i Salah ad-Din al-Bitar, a radykałami z Salahem Dżadidem i Hafizem al-Asadem na czele. W lutym 1966 ta druga grupa dokonała drugiego zamachu stanu, przejmując władzę w kraju dla siebie. Najważniejszą postacią w elicie władzy po przewrocie stał się Salah Dżadid, który zdecydował o wdrożeniu szeroko zakrojonego programu reform. Dążył do zniwelowania nierówności społecznych, w szczególności do poprawy warunków życia na wsi, a w dalszej perspektywie do pełnego upaństwowienia środków produkcji i utworzenia systemu centralnego planowania. Całe szkolnictwo w Syrii, także religijne, zostało poddane kontroli państwowej. Władze przystąpiły również do industrializacji kraju i rozbudowy infrastruktury drogowejP. Seale, Asad of Syria. The Struggle for the Middle East, University of California Press, Berkeley-Los Angeles 1989, , s. 105-109.. Utworzyły również organizacje społeczne dla rolników, młodzieży, studentów, robotników i kobiet, wzorowanej na instytucjach radzieckichJerzy Zdanowski: Historia Bliskiego Wschodu w XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2010. , s.240-242. W polityce międzynarodowej Syria oparła się na sojuszu z ZSRR.