Po zakończeniu wojny został członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Od maja 1945 kierował odbudową budynków Wydziału Humanistycznego oraz gmachu głównego Uniwersytetu Wrocławskiego. Zorganizował oraz objął kierownictwo Zakładu Filologii Germańskiej. W czerwcu 1957 mianowano go docentem. Przez kilka lat był prodziekanem Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Wrocławskiego. Od września 1960 był na emeryturze, ale nadal prowadził zajęcia dla studentów. Jego uczniami byli późniejsi profesorowie: Norbert Honsza, Gerard Kozielek, Eugeniusz Klin, Norbert Morciniec, Marian Szyrocki.
Jest autorem publikacji w Przeglądzie Zachodnim, Kwartalniku Opolskim, Germanica Wratislaviensia, a także opublikowanego w 1952 podręcznika Phonetik und Grammatik der deutschen Sprache oraz monografii Wacława Scherffera von Scherffensteina, śląskiego poety i polonofila. Jest współautorem, wraz z Juliuszem Ippoldtem, Wielkiego słownika niemiecko-polskiego, opublikowanego w latach 1969 i 1970, zawierającego ponad 200 tysięcy wyrazów, wyrażeń i zwrotów z języka niemieckiego, a także Wielkiego słownika polsko-niemieckiego, opublikowanego w latach 1971–1974Agnieszka Frączek/Ryszard Lipczuk: Słowniki polsko-niemieckie i niemiecko-polskie. Historia i teraźniejszość. Wołczkowo: Oficyna In Plus 2004. , s.