Francuska odmiana antykwy barokowej powstała w 1692 roku, kiedy to Ludwik XIV zlecił zaprojektowanie nowego kroju pisma – Romain du Roi. Zostało ono opracowane przez Philippe'a Grandjeana i mogło być używane tylko w Drukarni Królewskiej. Pierre Simon Fournier stworzył na jego podstawie krój do użytku ogólnego.
Typ angielski rozwinął się w wieku XVIII, a jego główni przedstawiciele to William Caslon i John Baskerville).
W późniejszym okresie powstawały adaptacje stylów historycznych, wśród których można wymienić: Monotype „Garamond” – oparty na kroju francuskiego typografa Jeana Jannona z ok. 1621 r. Elzevir – powstały na podstawie kroju stworzonego przez Christoffela van Dijcka z Amsterdamu w latach 60. XVII w. Linotype Janson Text – wzorowany na kroju Miklósa Kisa z Amsterdamu z ok. 1685 r. Adobe Caslon – inspirowany krojem wykonanym w Anglii przez Williama Caslona w latach 30. XVIII w.
Cechy Omawiane antykwy w swojej formie odwołują się do sztuki barokowej – są dynamiczne i charakteryzują się znacznym wykorzystaniem przeciwieństw. W porównaniu do „pisanych” antykw renesansowych kształty liter w antykwie barokowej są bardziej wymodelowane. Natomiast ślad prowadzenia pióra nie jest tak widoczny jak we wcześniejszych formach.