Od września 1937 dowodził Chorzowskim Batalionem Obrony Narodowej, który zorganizował od podstaw z ochotników, działających w polskich organizacjach społecznych. Tuż przed wybuchem wojny batalion liczył ponad pół tysiąca ludzi, w tym 20 oficerów oraz ponad 120 podoficerów. Uzbrojony był w typową dla tamtego okresu broń powtarzalną – karabiny (kb) i karabinki (kbk), ponadto 18 ciężkich karabinów maszynowych (ckm) oraz dwa moździerze. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 5. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 obowiązki dowódcy batalionu łączył z funkcją komendanta 75 Obwodu Przysposobienia Wojskowego w Chorzowie.
Tydzień przed wybuchem II wojny światowej, po zarządzeniu mobilizacji, batalion ON został rozformowany; jego żołnierze zostali włączeni do batalionów km specjalnych Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Śląsk”.