Kariera Karluka. Powieść po trosze satyryczna (ros. Кандидат наук, Kandidat nauk) – powieść radzieckiego pisarza Gawriła Trojepolskiego z 1958. Polskie wydanie ukazało się w 1960 w tłumaczeniu Henryki Broniatowskiej. Była pierwszą powieścią autora (wcześniej pisał opowiadania).
Powieść (akcja osadzona jest w 1953) jest ostrą satyrą na biurokratyczne stosunki w radzieckiej nauce oraz agronomii. Główni bohaterowie negatywni to: Karp Stiepanowicz Karluk (kandydat nauk, z pochodzenia chłopski średniak i tchórz w czasie wojny), Iraklij Kiprianowicz Podsuszka (jego współpracownik, lizus i wazeliniarz)Kariera Karluka s.5-9, 67-68 i Jefim Tarasowicz Czernocharow (profesor agronomii)Kariera Karluka s.30. Wszyscy oni reprezentują skrajnie biurokratyczne podejście do uprawy ziemi, żyjąc w świecie naukowych teorii (często się zmieniających wraz z decyzjami politycznymi), w całkowitym oderwaniu od praktyki rolnej i faktycznych problemów życia kołchozowego (Niektórzy uczeni, rozumiecie, tacy uczeni z marginesu nauki, jęczą, że na południu naszego obwodu nie rośnie lucerna. To jest podważanie teorii... Jedynie słusznej teorii Williamsa... Trzeba dowieść, rozumiecie, trzeba dowieść, że lucerna tam rośnie.Kariera Karluka s.33). Stanowią trudną do zwalczenia kastę nieuków, utrudniających pracę i spowalniających rozwój kraju.