Rozwój shintō na Tajwanie thumb|Rycina przedstawiająca Taiwan Jingū, najważniejszą świątynię shintoistyczną na Tajwanie Chramy (jinja) powstające poza granicami Japonii, w tym również na Tajwanie, określa się mianem „chramów zamorskich” (jap. 海外神社, kaigai jinja) – jednak termin ten odnosi się nie tylko do chramów powstałych w efekcie działań kolonialnych, ale również tych powstających z inicjatywy Japończyków w innych krajach (np. w Brazylii czy na Hawajach). Bardziej precyzyjnym określeniem są „chramy terenów kolonialnych” (jap. 植民地神社, shokuminchi jinja).
Działania związane z japonizacją miały na celu promowanie shintō przy jednoczesnym zmniejszeniu znaczenia lokalnego synkretyzmu religijnego, łączącego buddyzm, taoizm oraz wierzenia ludowe). Od 1938 roku starano się wprowadzić ten plan w życie nie tylko poprzez budowanie nowych chramów, ale także poprzez drastyczne ograniczenie liczby wcześniej istniejących tajwańskich świątyń (co często wiązało się ze sprzeciwem ze strony miejscowej ludności). Wiele z nich zostało także przebudowanych i przemianowanych na chramy shintō. Przykładem jest pierwszy tajwański chram, Kaizan Jinja (jap. 開山神社), pochodzący z 1897 roku, w Tainanie.