Po wybuchu powstania listopadowego wykonał wprawdzie carski rozkaz konfiskaty całej broni palnej z terenu puszczy, ale zamiast przekazać ją władzom, uzbroił trzysta osób z partii powstańczej. 1 maja 1831 sformował oddział powstańczy, nad którym objął dowodzenie. Składał się on z niemal wszystkich członków straży puszczańskiej (109 spośród 123 strzelców tej straży). W końcu maja przyłączył się do korpusu generała Dezyderego Chłapowskiego, idącego na pomoc Litwie (m.in. przez Hajnówkę). Po klęsce powstania przekroczył granicę pruską i został internowany. Znalazł się na liście powstańców ściganych carskim listem gończym (za jego głowę wyznaczono nagrodę 6 000 rubli w złocie). Po wypuszczeniu na wolność udał się na emigrację do Francji, a potem do rodzinnej Szwajcarii (przebywał po drodze m.in. w Lipsku i Erfurcie). We Francji skierowano go do obozu dla emigrantów polskich w Besançon. Po jego opuszczeniu udał się do rodziców w Szwajcarii, gdzie pracował w służbie leśnej.