Od 1978 do 1979 kierował Centralnym Laboratorium Naftowym w Wołominie, odpowiadając za przygotowanie organizacyjne i techniczne tej jednostki do podjęcia prac na potrzeby przemysłu naftowego.
W 1973 został zatrudniony w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. W WSP zorganizował i kierował Pracownią Zoologii w Instytucie Biologii na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym. Później utworzył Pracownię Geologii i Gleboznawstwa w Instytucie Geografii. Na przełomie lat 70. i 80. pełnił funkcję wicedyrektora do spraw naukowych i dyrektora tego instytutu. W 1981 został profesorem nadzwyczajnym, a 1 września tego roku wybrano go rektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach. Funkcję tę sprawował do 31 sierpnia 1984. W 1991 został profesorem zwyczajnym, a w 1999 przeszedł na emeryturę. W trakcie kariery akademickiej wypromował ponad 130 licencjatów, 260 magistrów geografii i biologii oraz siedmiu doktorów geologii. Był recenzentem kilkunastu rozpraw doktorskich i trzech habilitacyjnych. Dokonał trzech ocen dorobku naukowego na tytuł profesora.