W latach siedemdziesiątych jego kariera sięgnęła zenitu. Najpopularniejszymi albumami tego okresu były „Hurra, wir fahr’n ins Grüne” oraz „Die schönsten Volkslieder der Welt”, które wylądowały w pierwszej dziesiątce list przebojów. Na antenie niemieckiej telewizji ZDF miał wówczas własny show muzyki folklorystycznej pt. „Sing mit Heino” (pol. Śpiewaj z Heino) i jeszcze długo potem należał też do najczęstszych gości programu muzycznego „ZDF-Hitparade”.
Jednakże pod koniec lat siedemdziesiątych jego kariera pogrążyła się w stagnacji w miarę wzrostu popularności muzyki rockowej oraz tzw. „nowej niemieckiej fali” (NDW). W tym to czasie Heino, którego muzyka była zakorzeniona w muzyce tradycyjnej i obsługiwała dorosłą oraz starszą publiczność, popadł w konflikt z miłośnikami muzyki młodzieżowej, co doprowadziło do branżowego mobbingu. Wiele radiostacji nie chciało jego piosenek emitować, a sam Heino stał się celem licznych parodii i satyrycznych imitacji (np.