pozycję.

Po zdobyciu tytułów w 1949 roku Pajor nie wrócił do kraju, zamiast tego uciekł do Szwecji. W 1949-1951 startował jako zawodnik niezależny, pod flagą Międzynarodowej Unia Łyżwiarskiej. W tym czasie wywalczył brązowy medal na mistrzostwach świata w Eskilstunie w 1950 roku. Przegrał tam tylko z Hjalmarem Andersenem i Brytyjczykiem Johnnym Cronsheyem. Dokonał tego, mimo faktu, iż w żadnym z biegów nie plasował się w czołowej trójce. Na dystansach 500 i 1500 m był czwarty, na 10 000 m zajął piąte miejsce, a w biegu na 5000 m był siódmy.

W połowie 1951 roku uzyskał szwedzkie obywatelstwo i od tego czasu startował w barwach tego kraju. Jedyny medal dla nowej ojczyzny zdobył w 1952 roku, zajmując trzecie miejsce na wielobojowych mistrzostwach Europy w Östersund. Lepsi okazali się jedynie Hjalmar Andersen i Holender Kees Broekman. Pajor był tam trzeci na dystansach 5000 i 10 000 m, siódmy na 1500 m, a na 500 m zajął dopiero 14. miejsce. Późna zmiana obywatelstwa uniemożliwiła mu start na igrzyskach olimpijskich w Oslo w lutym 1952 roku. Karierę zakończył w 1954 roku.