Według Władysława Jażdżewskiego (1888) trójkąt na brzuchu kozła przypominał jeden ze znaków umieszczonych na kamieniach mikorzyńskich. Uważał koziołka za prasłowiańskiego bożka. Według Janiny Rosen-Przeworskiej (1964) znaki były runami i nawiązywały do mitologii celtyckiej. Rzeźba mogła mieć proweniencję średniowieczną (technika wykonania i wyobrażenie ikonograficzne), jednak nawiązywała do rozwiązań znacznie starszych. Helena Cehak-Hołubowiczowa (1965) widziała w figurce analogie do koziołków z Opola i uważała, że rzeźba związana jest z magią urodzaju. Jerzy Gąssowski (1972) interpretował figurę jako posążek Welesa, a jego ikonografię wiązał ze znakami ze Ślęży. Jan Leśny (1974) poddał rzeźbę szczegółowej krytyce, przede wszystkim opierając się na doskonałym stanie koziołka, który według niego nie mógł się dochować w takiej postaci do XIX wieku. Podważył też pochodzenie kozła z wykopalisk archeologicznych. Włodzimierz Szafrański (1976) porównuje ryty z brzucha zwierzęcia do późnohalsztackiej śląskiej ceramiki malowanej i także uważa go za podobiznę Welesa. Jacek Wrzesiński uważa, że znaki podobne do tych zawartych na kamieniach mikorzyńskich były przykładem fałszowania zabytków archeologicznych. Obrzędy z użyciem rzeźb kozłów do dziś mają miejsce przy okazji obchodów godowych, zapustnych i innych.