W czerwcu 1956 w ramach wymiany zawodników przeszedł do New York Giants, zaś w czerwcu 1957 później również w ramach wymiany przeszedł do Milwaukee Braves i w tym samym roku po raz drugi zwyciężył w World Series, w których Braves wygrali z New York Yankees 4–3 w serii best-of-seven. Karierę zawodniczą zakończył w 1963 w St. Louis Cardinals.
W 1964 był członkiem sztabu szkoleniowego Cardinals, którzy sięgnęli po pierwsze od osiemnastu lat mistrzostwo MLB. Przed rozpoczęciem sezonu 1965 został mianowany przez właściciela klubu Gussiego Buscha menadżerem zespołu. W 1967 poprowadził zespół do zwycięstwa w World Series, rok później do mistrzostwa National League. W 1976 po przegraniu 90 meczów w rundzie zasadniczej, został zwolniony z funkcji menadżera. W latach 1978–1979 był w sztabie szkoleniowym Oakland Athletics. W 1980 poprowadził zespół Cardinals w ostatnich 37 meczach sezonu, po mianowaniu na stanowisko menadżera generalnego, dotychczasowego menadżera Whiteya Herzoga. W 1989 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame. W lipcu 1990 był tymczasowym menadżerem Cardinals, po rezygnacji Herzoga.
W styczniu 2014 został wprowadzony jako jeden z 22 zawodników i działaczy do nowo utworzonej St.