Autorem projektu był Józef Braunseis, pod którego kierownictwem powstały w ciągu czterech lat gmach główny anatomii opisowej i fizjologii, medycyny sądowej, patologii oraz chemii i farmakologii. Do 1898 powstały kolejne obiekty, które pomieściły katedry położnictwa i ginekologii, chorób wewnętrznych, dermatologii i wenerologii, otolaryngologii. W marcu 1900 uczelnię ukończyło pierwszych szesnastu absolwentów posiadających tytuł lekarza, czternastu Polaków i dwóch Ukraińców. Na początku XX wieku wykładowcy rekrutowali się z uczelni o dłuższych tradycjach i renomie, tj. Uniwersytet Jagielloński, Wiedeński i w Heidelbergu.
II Rzeczpospolita Po rozpoczęciu roku akademickiego 1918 naukę przerwano, kadra i studenci walczyli w obronie Lwowa. Kolejny rok akademicki przerwano ze względu na wojnę polsko-bolszewicką.
Działalność uczelni aktywowano 15 marca 1920, w ciągu dwóch lat Wydział Lekarski obejmował dwadzieścia jeden katedr, w gronie pracowników naukowych znajdowało się dziewiętnastu profesorów. W 1929 nastąpiła reorganizacja struktury uczelni, powstała wówczas Katedra Farmaceutyczna.